Денес е петок и на блогот читаме прекрасни македонски стихови и поезијата на Лилјана Дирјан.

Месечина, трудна – Лилјана Дирјан

Те гледам од спротива како пишуваш 
додека моето мастило исчезнува во мене 
во песок песна 
си ги ставаш очилата, земаш нова хартија 
колку за една ноќ
и почнуваш да бидеш сам 
во меѓувреме 
ноќта расте
а зад прозорецот 
мразот и темнината разменуваат подароци 
тој мразулци и скреж, таа густо црно млеко 
jac растам внатре 
и живеам со две срца 
не можам да го довикам ниту 
видам моето мало живо невидено дете 
на екранот вестите се вообичаено лоши 
но, човек може и од надобичните штици во 
станот 
што крукаат при одење 
да биде на брод 
и со погледот низ нискиот прозорец 
наместо замрзната бавча да здогледа море 
со полна месечина 
и така цела зима-крши мраз 
прави проток 
на палубата сме ти и jac 
се тресеме од студот на ширта 
од бездната долу 
и од крикот на галебот во мене 
од пафтањето на замрзнатите криліа 
кои немаат (кое е ова место и време?) 
каде да слетаат.

„Месечина трудна во тешка свила“ (1997)